poniedziałek, 28 października 2013

wyzwania

moja koleżanka właśnie zażyczyła sobie chustecznik w ekspresowym tempie...
ciekawe czy podołam :P
zmajstrowałam dziś dwie bransoletki, kończę właśnie naszyjnik...
trwają przeróbki zegara do pokoju :)
i próby stworzenia stojaka na wino...
jakoś dzisiaj mi ciągle mało...
chyba zaraz jeszcze coś podziałam...
dawno nie miałam odwagi. a okazuje się, że jednak nie jest tak najgorzej...
pod warunkiem, że nie porywam się z motyką na słońce i nie zabieram się za najmniejsze elementy :D

znalazłam zaczęte i porzucone broszki... chyba czas je dokończyć...

piątek, 25 października 2013

tablicowy domek

udało mi się wsiąść na rower!!!! :)
wiem, głupota... ale wcale nie takie proste w moim przypadku...
ręka bolała jak cholera, a w sumie to była krótka wycieczka. ale i tak jestem z siebie dumna.
hmmm to było w poniedziałek...
dziś już piątek.
jakoś ten czas mi ucieka przez palce.

trochę pomagam znajomej pisać, a to pochłania nieco czasu...
całą środę miałam gościa za gościem... ah, jakie to mi było potrzebne!
wczoraj zaczęłam ogarniać moje koraliki i inne takie niepotrzebne już rzeczy.
dziś mnie korci, żeby spróbować pobawić się decou, ale nie wiem, czy mi się uda...
hmmm albo się boję, że po prostu nie dam rady, a jakoś kolejna porażka nie jest mi do niczego potrzebna...

dziś mam ambitny plan, bo niestety, zaległości mam na blogach...
więc lecę oglądać :)

pokazywałam już domek na klucze?

niedziela, 20 października 2013

chustecznik

stara sprawa... leżała w kącie. 
w sumie nic nie chciałam nawet oglądać...
ale teraz wygrzebałam z kąta.


i muszę wygrzebać też wszystkie koraliki, szpilki, żyłki, sznurki...
przejrzeć... rozdać... sprzedać...
pozbyć się :D


jutro kolejna przykra rocznica w moim życiu...
trzymajcie się :)

sobota, 19 października 2013

kawa nie zadaje pytań...

melduję, że zrobiłam wszystko z listy, z czym sobie poradziłam... w kilku przypadkach przeceniłam swoje możliwości i musi to ogarnąć mój Małż.
od rana przegląda oferty, bo chce kupić auto. niestety jestem słabym konsultantem. bo większość wygląda tak jakby miała się rozpaść przy dotknięciu krawężnika. nie, no żartuje, ale teraz boje się panicznie aut.
także moje wymagania są ogromne. bywa.
po wypadku kupiliśmy "czołg" i najchętniej bym go nie zmieniała, ale podobno należy. cóż...

dziś obiadek u Mamusi... wścieka się, że nawet na kawę nie wpadamy. także należy to zmienić,
przy okazji załatwię kilka spraw, bo na naszym zadupiu strasznie ciężko :D

ZAPRASZAM WAS NA STRONKĘ MOJEJ KUZYNKI I PRZYJACIÓŁKI

właściwie miała być też moja, i na początku była, ale niestety tworzenie czegokolwiek słabo mi idzie...
także należało zejść z drogi, czasem pojawiają się jakieś moje stare rzeczy...
mam nadzieję, że zajrzycie, może polubicie, skomentujecie....


a to znajdzie się w mojej kuchni... jak tylko go oprawię :)
niestety to chwilowo wyżyny moich możliwości :(



piątek, 18 października 2013

listy listunie

leje. nie daję się.
zimno. nie daję się.

wczoraj udało mi się skorzystać z pogody i posprzątałam na cmentarzu. 
udało mi się w końcu po miesiącu umowić na poniedziałek z kuzynką na kawę.
zrobiłam ważkę z koralików. paskudna wyszła. ale czekała na swój moment... oj długo czekała.
teraz już wiem, że malutkie koraliki to nie mój żywioł. a już na pewno nie teraz...
zrobiłam gofry. pierwszy raz. nawet wyszły. mąż wchłonął, ale on wchłania wszystko co słodkie. także gofry, ananas, dżem, bita śmietana... jego żywioł.
była okazja, żeby ich spróbować z "współlokatorem"...
zrobiłam soczek marchewkowo-jabłkowy. pyyyycha :D

to chyba całkiem sporo pozytywów jak na jeden dzień....

na dziś zrobiłam sobie listę. kocham robić listy. znalazłam stary kalendarz przy porzadkach i teraz strona po stronie robię listy. listy zakupów, listy planowanych obiadów, listy rzeczy do zrobienia, listy filmów do obejrzenia, listy książek do przeczytania, listy miejsc do zobaczenia. 
a mój mąż tego nie znosi. 

dzisiejsza lista ma 25 punktów.  dopiero 10 punktów wykreśliłam... a miałam nadzieję zdążyć do 14.30...
a tu jeszcze obiad ahhh
i podłogi w całym domu. 
mam nadzieję, że u Was lepsza pogoda... :D

czwartek, 17 października 2013

pozytywnie pozytywnie...

od pewnego czasu zastanawiam się, czy nie założyć nowego bloga, ale doszłam do wniosku, że ten to jednak kawał czasu... i może lepiej jednak wrócić tutaj...
pewnie po tak długim czasie i tak nikt tu nie będzie zaglądał...

wyszłam za mąż... i jeszcze nie wróciłam.
udało nam się nawet na troszkę wyjechać. moje ukochane morze... a potem nawet mazury.
aktualnie pomagam w przygotowaniu kolejnego ślubu - mojej młódszej siostry :)
kolejne szczęście :)

u mojej siostry zakonczyl się remont i teraz już nawet jeśli bym chciała nie mam gdzie wrócić :D
u sióstr mojego męża remont trwa, ale taki, że on już na pewno nie będzie miał gdzie wrócić :D
także jestesmy na siebie skazani....

u nas remonty potrwają jeszcze że hohoooo :D
ale kuchnię mam odpicowaną.
reszta pewnie na wiosnę, tak to jest jak się ma trudnego współlokatora...

jest 10 rano, piję kawę, i pewnie dziś znowu nic nie zrobię...
nic mi się nie chcę, i nie, nie jest to chandra jesienna.
za oknem mam piękne, wielkie czerwone drzewo...
mimo wszystko od roku ciężko mi się zmobilizować do czegokolwiek.
jeszcze pół roku czeka mnie siedzenie w domu. potem zostanę zwolniona z pracy.
potem będę udawała, że intensywnie szukam, bo przecież nikt nie zatrudni mnie na takich warunkach, na jakich w swoim stanie mogłabym pracować...
eh.

ale nie dam się. trzy pozytywne wydarzenia dnia. od dzisiaj.

piątek, 19 lipca 2013

znowu...

zaniedbałam bloga....

remontuję dom,
pomagam w remoncie siostrze,
przygotowuję się do ślubu,
rehabilituję się,
pochłaniam książki,
bawię się biżuterią,
planuję podróż poślubną,

dzieję się...

muszę wrócić do pisania bloga...
wrócę..

niedziela, 11 listopada 2012

weselne pogubienie :(

cały świat się cofnął o dwadziescia lat...
i znowu kazda kolejna czynnosc wykonana samodzielnie daje radosc... ale jaka radosc! nie macie pojecia...
wkurza mnie, ze lekarze sa zdziwieni, ze w ogole poruszam rekami...
wkurza, ze wiele rzeczy, takich podstawowych czynnosci sprawia mi problem...

w dodatku mam ogromne problemy ze skupieniem sie, z koncentracja...
staram sie z tym walczyc... ale bywa kiepsko...

robie wszystko, zeby skupic sie na jednej czynnosci i zrobic to od poczatku do konca bez tzw. zawiasow...
ale samo wybieranie zaproszen trwa juz taaaak dlugo...
marzyly mi sie recznie robione zaproszenia slubne... ale oszczednosci przeznaczone na wesele topnieja przez rachunki za leki, przez ciagle badania... wiec z listy tylko wykreslam to, co nie jest konieczne... i niedlugo i z sukienki bede musiala zrezygnowac...
gdybym miala pomysl i odrobine talentu moze zrobilabym je sama... ale nie potrafie... nigdzie nie ma przepisu na wyjatkowe zaproszenia... no i moze przydalyby sie jeszcze sprawne rece do tego... cóż...

w ogole nie mam na nic pomyslu... zawsze myslalam ze panny mlode maja wymarzone sluby...
ja nie mam... nic nie mam...
mam tylko coraz bardziej dosc tego wszystkiego...
nic nie moge zalatwic sama... a podejmowanie decyzji mnie przerasta...
powinien byc ktos kto powie czym, w jakiej kolejnosci i za ile trzeba sie zajac...

zycze Wam milej, slonecznej niedzieli...

poniedziałek, 5 listopada 2012

dziekuje za Wasze wsparcie

Kiniu kochana!
dziekuje za kartke...  za wsparcie... nie masz pojecia jak bylo mi dzis milo...
udalo mi sie dzis odwiedzic siostre... ona nadal lezy w szpitalu, niestety w innym miescie, wiec ciezko mi ja odwiedzac... ale jest coraz lepiej...
ja powoli sie mobilizuje i staram cokolwiek robic sama...
dziekuje Wam za kazde cieple slowo...

wtorek, 30 października 2012

byly plany nie ma nic....

nie bylo mnie tu pewnie z rok... z powodow roznych, kwadratowych i podluznych...

bo sobie bylamn zajeta soba, praca, planowaniem kolejnych studiow i slubu... i wszystko szlag trafil...
ktos juz mowil ze Bog sie smieje z naszych planow...
tydzien przespalam na OIOMie, z kilku kolejnych dni niewiele pamietam... oprocz wewnetrznych obrazen, kilku operacji i masy szwow mam polamane obie rece w kilku miejscach... do stukania w klawiature mam jeden palec... 
moge teraz lezec calymi dniami w lozku i patrzec na swoje przydasie ktore nie wiadomo kiedy i czy w ogole mi sie do czegos przydadza...
dobrze, ze chociaz blogi moge podgladac... 
wiec dzieki wam wielkie za ten promyczek...

czwartek, 28 czerwca 2012

pani magister

obroniona.
magister.
chyba sobie to wydrapię na tabliczce na drzwi ;)
hehe
padam na nos ;)

środa, 27 czerwca 2012

co się dzieje a co nie...

nie było mnie tu hoho hoho i jeszcze trochę...
zaglądałam na niektóre blogi, ale ogólnie zero śladu po mnie...
za dużo się działo...

nie ze wszystkim umiałam sobie poradzic....

dziś... pracuję w księgarni. jutro mam obronę. właściwie musiałam się przeprowadzić.
planuję remont korytarza i kuchni.
i zaczyna mnie to przerastac.
nie mam wizji.
nie mam pomysłu.
niby wiem, jakie kolory, ale układ mnie przerasta...
miałam pomysł, ale mi go obalili! co więcej mieli rację :(
najchętniej oddałabym komuś tę przyjemność zaprojektowania mi kuchni i korytarza...
to jakaś masakra!


trzymajcie jutro kciuki....


żeby nie było bez zdjęć...

wisior i pierścionek dla koleżanki...




i pierścionek jeszcze dla nie-wiadomo-kogo :)


środa, 28 marca 2012

wkrętki i wkręteczki


moje dzisiejsze wkrętki

czerwone zniknęły już w dwóch egzemplarzach :)
może ktoś jeszcze je wypatrzy...
kto wie :)

pudełko na karty


od razu przepraszam za zdjęcia. zrobione w biegu...
aparat się zbuntował...
no i jest jak jest, ale to są jedyne fotki..

góra pudełka wyglądała tak:

 a tu wewnętrzna strona wieczka :)


na dnie był AS :)
dla zapalonego gracza :)
Tysiąc stał się już tradycją...
trzeba było zaplusować :)


daaawno mnie nie było...
za dużo się dzieje...

poniedziałek, 12 marca 2012

:) w kilku słowach

wszystko ostatnio idzie nie tak jak nalezy...
haftowanie mnie odpręża. nawet na czytanie jakoś nie mogę złapać weny...
a książek czeka kilka dzięki Bujaczkowi! Była tak kochana, że postanowiła pożyczyc mi kilka książek, które powoli pochłaniam...
powoli, bo ostatnio wszystko robię powoli... to może wina pogody, a może wydarzeń ostatnich...
nie jest fajnie...
muszę Wam zrobić zdjęcie ksiązek czekających w kolejce...
i kilku parom kolczyków, bo też powstały ostatnio...

korci mnie, żeby nauczyć się szyć tylko nigdzie nie mogę dorwać maszyny...
jedną ma mohja teściowa, ale pod prądem, nawet własnym córkom nie pozwala się zbliżyć bardziej niż na metr... więc nie ma szans... przymierzałam się nawet do zakupu jakiegoś... i chyba tak będę musiała zrobić...
no ale tak z biegu nie wyskoczę z takiej kasy... chyba muszę przepytać znajome i znajome znajomych jeszcze...

miłego dnia :)
zdjęcia potem...

aaa! Motylową Pannę już niemal skończyłam, jeszcze kilka czarnych krzyżyków i koniec :)
zbieram się na zajęcia... powrócę w nocy :)


ostatnio dostałam kilka przesyłek, część nadal czeka na obfocenie już od dawna!
do domu wrócę koło środy to obiecuję pokazać zdjęcia :)

piątek, 9 marca 2012

czwartek, 8 marca 2012

moje "nowe" drzwi do łazienki


moja decou-etykietka na moje miejsce relaksu :)
drzwi do łazienki mam brzydkie, niestety trudno to zmienić, bo są całkowicie niewymiarowe, a futryna jest nie do końca taka jaka być powinna, więc nie da się jej zmienić :( 
więc i drzwi są jakie są. na stałe.
w związku z czym wymyśliłam sobie inny sposób :)
chciałam spróbować decou na większej płaszczyźnie, więc początkowo drzwi miały się zmienić znacząco, ale potem postawiłam na minimum :D
całych drzwi nie pokazuję, bo zdjęcie robiłam wieczorem i wyglądają koszmarnie :)
rano postaram się zrobić lepsze :)

miłego wieczoru
wszystkim Paniom spełnienia marzeń...
nawiasem dostałam bukiet tulipanów kolorowych od Taty i piękne kwiaty od mojego Tomasza... które są różowe!!! on się jednak upiera, że to fiolet, bo przecież ja nienawidzę różu...
zastanawiam się, czy aż taki ma problem z rozpoznawaniem kolorów czy aż tak słabo mnie zna...
dziś uznam, że różowy to jednak fiolet, w końcu to tylko facet ;) hehe a kwiaty są cuuudownie piękne...

czwartek, 1 marca 2012

laleczka

mój Tomasz po spotkaniu z przyjacielem wpadł do domu, dorwał laptopa i kazał mi oglądać laleczki voo-doo zachwycając się nimi okropnie...
cóż... pooglądałam. nawet kilka razy udałam, że mi się podoba...
no i niestety to był błąd...
usłyszałam:
zrób mi taką!

i żadne argumenty typu: kup sobie - nie zadziałały...

potem strzelił focha, że dla innych to zawsze robię tylko on jest taki poszkodowany i tylko obiecuję a on nigdy nic nie dostaje...
(ok, breloczek, który ode mnie dostał i miałam mu naprawić dyndadełko lezy w etui na moje okulary, które gdzieś zgubiłam)

więc obiecałam, że spróbuję i dałam sobie prawie 2 tygodnie czasu.
uwinęłam się szybciutko.
a Tomasz zadowolony :)

oto nasza laleczka...


szkaradna :D
ale Tomasz się cieszy, więc ok :D

piątek, 24 lutego 2012

"Pensjonat Sosnówka" Maria Ulatowska - Włóczykijka


Wczoraj dotarła do mnie druga część książki.
Wieczorem rozpoczęłam czytanie, dziś w południe zakończyłam tę przygodę.


Uczucia mam mieszane, nie będę ukrywać...
Pensjonat powoli sie rozkręca, najpierw kończy się remont, potem zjeżdżają się pierwsi goście, ogólnie cud miód i orzeszki...
Anna zakochana, Jacek zakochany, zakochują się tez inni. Pojawiają się nowi bohaterowie, goście, przyjaciółki, starzy i nowi znajomi... 
Pojawia się również była żona Jacka, która nieźle namiesza...

Książka, jak i pierwsza część, ciepła, miła i przyjemna.
i tyle. nic więcej. a dla mnie to już za mało.
Sielanka sielanką, ale ileż można?! gdzie życie...?
Ja może nie poznałam takich uroków życia, ale nie zdarzyło mi się jeszcze, żeby kogoś poznać i po pierwszym dzień dobry rzucać się mu na szyję i ogłaszać go najlepszym przyjacielem lub przyjaciółką... Po pewnym czasie mnoży się od okresleń pierwsza przyjaciółka w Towianach, pierwszy przyjaciel, najstarszy przyjaciel stażem, przyjaciółka jeszcze z czasów Warszawy... ah! no jasne! przecież przyjaźnić się trzeba z każdym klientem, z każdym przechodniem i każdym wędkarzem koniecznie! 

Pojawiają się szczeniaczki i jest poszukiwanie domów dla nich, potem zjawiają się kociaki i dla nich też szukamy domu, a domy muszą być wyjątkowe, nie byle kto może dostać psa czy kota! 

I jeszcze jeden problem, poprzedni tom był podzielony na lata, każdy rozdział był opisany, było to jasne i proste... a tutaj... zaczyna się od WCZEŚNIEJ i chyba zachowana jest chronologia, ale za dwa dni ma być Dzień Matki, a do tego dnia mija tyle czasu, tyle pojawia się osób, wydarzeń, historii, że święto wypada chyba ze dwa rozdziały dalej i właściwie nie wiadomo jaki jest dzień, miesiąc... no ja się pogubiłam...

Ale jak widzicie, książkę przeczytałam szybko, bo bardzo szybko się ją czyta... jest napisana dobrze, płynie sobie po prostu, a czytelnik tylko przewraca strony... ale chwilowo sielanek mam dość... jest zbyt sielankowo, zbyt idealnie... a jak już się pojawia negatywna postać to albo staje się wyjątkowo miła już na kolejnej stronie, albo znika równie szybko jak się pojawiła...

Do czytania dla samego czytania polecam... jak od książki oczekujesz, że oprócz wzruszeń kilku zmusi Cię do przemyśleń to raczej nie jest dla Ciebie...
mimo, że staram się być optymistką... bez przesady :)

czwartek, 23 lutego 2012

"Sosnowe dziedzictwo" Maria Ulatowska - Włóczykijka


Książka dotarła do mnie dzięki Włóczykijce, niestety czas wybrała sobie mało odpowiedni, gdyż przed sama sesją... początkowo miała wylądować na półce i poczekać... ale ileż mogła czekać?! zbuntowana wskoczyła mi do torebki, gdy wychodziłam z domu i po dwóch dniach (czytania tylko w samochodzie i autobusach czy pociągach) została przeczytana. Więc czy mi się podobała chyba nie muszę już mówić...

Jak to zwykle w takich książkach bywa wszystko toczy się gładko...
35letnia Anna Towiańska, córka Anny Towiańskiej, której matka również była Anną Towiańską, choć tylko biologiczną, bo wychował ją kto inny... i cóż z tego, że Anny zostały rozrzucone czasowo, skoro dodatkowo każdej imię zdrabniane było w inny sposób, co - w moim przypadku - wprowadzało dodatkowy zamęt... Jakby mało było pięknych polskich imion!
Plusem jest to, że książka ma rozdziały podzielone czasowo, dzięki czemu wiemy, co dzieje się teraz, co działo się w 1944 roku i w 1997...
ale ale! Tajemnica! Bo przeciez bez takiej nie mogłoby się nic wydarzyć...
otóż... z książki możemy dowiedzieć się jaka tajemnica od lat spoczywa pod paprotką! I dlaczego na jej odkrycie trzeba było czekać tyle lat!
A potem już Anna Towiańska (córka i wnuczka, a więc najmłodsza) znajduje się w Sosnówce, zaczyna nowe życie... najpierw od remontu i wielu przyjaźni z mieszkańcami. Potem pojawia się Grzegorz i skrada jej serce, jednak w kulminacyjnym wydawałoby się momencie autorka zmienia zdanie i podsuwa Annie nowego adoratora... i zaczyna się rywalizacja.

Książka bardzo sielankowa, jak dla mnie aż za bardzo...
w dodatku odniosłam wrażenie, że to kolejna książka gdzie najpierw pojawia się dom, tajemnica, a potem okazuje się, że kobieta porzuca wszystko i ryzykując stawia na swoim. A potem znowu sielanka...

Wyjątkiem było "Magiczne miejsce" A. Krawczyk, gdzie to mężczyzna porzucał świat i otwierał pensjonat...

MImo wszystko do czytania zapraszam, ksiązka do pochłonięcia w leniwe wieczory lub poranki przy kawie...