Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Włóczykijka. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Włóczykijka. Pokaż wszystkie posty

piątek, 24 lutego 2012

"Pensjonat Sosnówka" Maria Ulatowska - Włóczykijka


Wczoraj dotarła do mnie druga część książki.
Wieczorem rozpoczęłam czytanie, dziś w południe zakończyłam tę przygodę.


Uczucia mam mieszane, nie będę ukrywać...
Pensjonat powoli sie rozkręca, najpierw kończy się remont, potem zjeżdżają się pierwsi goście, ogólnie cud miód i orzeszki...
Anna zakochana, Jacek zakochany, zakochują się tez inni. Pojawiają się nowi bohaterowie, goście, przyjaciółki, starzy i nowi znajomi... 
Pojawia się również była żona Jacka, która nieźle namiesza...

Książka, jak i pierwsza część, ciepła, miła i przyjemna.
i tyle. nic więcej. a dla mnie to już za mało.
Sielanka sielanką, ale ileż można?! gdzie życie...?
Ja może nie poznałam takich uroków życia, ale nie zdarzyło mi się jeszcze, żeby kogoś poznać i po pierwszym dzień dobry rzucać się mu na szyję i ogłaszać go najlepszym przyjacielem lub przyjaciółką... Po pewnym czasie mnoży się od okresleń pierwsza przyjaciółka w Towianach, pierwszy przyjaciel, najstarszy przyjaciel stażem, przyjaciółka jeszcze z czasów Warszawy... ah! no jasne! przecież przyjaźnić się trzeba z każdym klientem, z każdym przechodniem i każdym wędkarzem koniecznie! 

Pojawiają się szczeniaczki i jest poszukiwanie domów dla nich, potem zjawiają się kociaki i dla nich też szukamy domu, a domy muszą być wyjątkowe, nie byle kto może dostać psa czy kota! 

I jeszcze jeden problem, poprzedni tom był podzielony na lata, każdy rozdział był opisany, było to jasne i proste... a tutaj... zaczyna się od WCZEŚNIEJ i chyba zachowana jest chronologia, ale za dwa dni ma być Dzień Matki, a do tego dnia mija tyle czasu, tyle pojawia się osób, wydarzeń, historii, że święto wypada chyba ze dwa rozdziały dalej i właściwie nie wiadomo jaki jest dzień, miesiąc... no ja się pogubiłam...

Ale jak widzicie, książkę przeczytałam szybko, bo bardzo szybko się ją czyta... jest napisana dobrze, płynie sobie po prostu, a czytelnik tylko przewraca strony... ale chwilowo sielanek mam dość... jest zbyt sielankowo, zbyt idealnie... a jak już się pojawia negatywna postać to albo staje się wyjątkowo miła już na kolejnej stronie, albo znika równie szybko jak się pojawiła...

Do czytania dla samego czytania polecam... jak od książki oczekujesz, że oprócz wzruszeń kilku zmusi Cię do przemyśleń to raczej nie jest dla Ciebie...
mimo, że staram się być optymistką... bez przesady :)

czwartek, 23 lutego 2012

"Sosnowe dziedzictwo" Maria Ulatowska - Włóczykijka


Książka dotarła do mnie dzięki Włóczykijce, niestety czas wybrała sobie mało odpowiedni, gdyż przed sama sesją... początkowo miała wylądować na półce i poczekać... ale ileż mogła czekać?! zbuntowana wskoczyła mi do torebki, gdy wychodziłam z domu i po dwóch dniach (czytania tylko w samochodzie i autobusach czy pociągach) została przeczytana. Więc czy mi się podobała chyba nie muszę już mówić...

Jak to zwykle w takich książkach bywa wszystko toczy się gładko...
35letnia Anna Towiańska, córka Anny Towiańskiej, której matka również była Anną Towiańską, choć tylko biologiczną, bo wychował ją kto inny... i cóż z tego, że Anny zostały rozrzucone czasowo, skoro dodatkowo każdej imię zdrabniane było w inny sposób, co - w moim przypadku - wprowadzało dodatkowy zamęt... Jakby mało było pięknych polskich imion!
Plusem jest to, że książka ma rozdziały podzielone czasowo, dzięki czemu wiemy, co dzieje się teraz, co działo się w 1944 roku i w 1997...
ale ale! Tajemnica! Bo przeciez bez takiej nie mogłoby się nic wydarzyć...
otóż... z książki możemy dowiedzieć się jaka tajemnica od lat spoczywa pod paprotką! I dlaczego na jej odkrycie trzeba było czekać tyle lat!
A potem już Anna Towiańska (córka i wnuczka, a więc najmłodsza) znajduje się w Sosnówce, zaczyna nowe życie... najpierw od remontu i wielu przyjaźni z mieszkańcami. Potem pojawia się Grzegorz i skrada jej serce, jednak w kulminacyjnym wydawałoby się momencie autorka zmienia zdanie i podsuwa Annie nowego adoratora... i zaczyna się rywalizacja.

Książka bardzo sielankowa, jak dla mnie aż za bardzo...
w dodatku odniosłam wrażenie, że to kolejna książka gdzie najpierw pojawia się dom, tajemnica, a potem okazuje się, że kobieta porzuca wszystko i ryzykując stawia na swoim. A potem znowu sielanka...

Wyjątkiem było "Magiczne miejsce" A. Krawczyk, gdzie to mężczyzna porzucał świat i otwierał pensjonat...

MImo wszystko do czytania zapraszam, ksiązka do pochłonięcia w leniwe wieczory lub poranki przy kawie...

wtorek, 13 grudnia 2011

"Rzeka szaleństwa" Marek P. Wiśniewski



Książki, jakie dostaję, są zawsze neispodzianką. Nie czytam wcześniej nic o nich, ustawiam się w kolejce po wszystkie, bo czytać zwyczajnie lubię. To była kolejna niespodziewanka.
Wydawnictwo SOL - to na plus. Jak pod czymś podpisuje się Szwaja to książka musi być dobra.
Tak mi się wydawało.
Książka zaczęła się ciekawie. Nauczyciel zmienia nieco zawód. Cóż, może i mnie to kiedyś czeka - poczytam.
Ale żeby żegluga? hmmm no ok, niestety po pewnym czasie pływanie łodzią okazało się mało interesujące. Nie wiem, jak dla tych trzech facetów, ale mnie męczył.... od czasu do czasu pojawiały się wyjątkowe historie morskie i rzeczne. To znowu plus. 
Dla mnie za dużo było zagadek, tajemnic, niedopowiedzen, kłamstw, niewiadomych...
i przez te luki w mojej wiedzy czytałam dalej i czytałam i... ah! jak już wsiąkniecie to dotrzecie do samego końca - a tam rozwiązanie wszystkich zagadek.

Lubisz opisy przyrody - zacznij czytać.
Lubisz barwne historie - sięgnij po ten tom.
lubisz romanse - to dla ciebie książka.
Lubisz kryminały - przeczytaj koniecznie!
nie wiem co by tu jeszcze wymienić, ale wydaje mi się, że każdy znajdzie tu coś dla siebie :)


"Krawędź czasu" Krzysztof Piskorski

odnoszę wrazenie, ze juz publikowalam ten spis... ale chyba go zjadlo...
wynalazlam ten tekst na kompie, ale nie jestem pewna, czy przed publikacja wczesniej nie nanioslam poprawek.

"Krawedź czasu" skutecznie zniechęciła mnie do siebie. Grube tomisko, okładka raczej, w moim mniemaniu, miala przyciagać chłopców zapatrzonych w roboty. Na pewno nic dla mnie. Czując się jednak w obowiązku zaczęłam czytać.
Strona pierwsza - nuda.
Strona druga - jeszcze większa nuda.
Ciemne uliczki, zakamarki, pościg, ucieczka...
Szczytem był nowy ukryty świat, do którego bohater się dostał... jakoś.
W życiu tego nie przeczytam!
Ale jednak ten "obowiązek" - zgłosiłaś się babo to czytaj! Twoja wina, że chcesz wszystkie książki, zachłanna!
A potem książka ruszyła. Z kopyta. Tomisko, dość ciężkie, stało się nieodłącznym towarzyszem nadrywając poszewkę w mojej torbie ;)
Czy na pewno ten świat, w którym żyjemy jest naszym światem, jedynym i właściwym...?
a może jednak są światy równoległe? może jest taki, gdzie czas płynie wolniej, szybciej, inaczej...


Polecam :)

poniedziałek, 1 sierpnia 2011

"Mariola, moje krople..." Małgorzata Gutowska - Adamczyk



Listopad 1981 rok. Dolny Śląsk. Teatr.
Dyrektor Zbytek ma trzecią żonę - Paulinę, w której podkochuje się towarzysz Martel, Paulina pała uczuciem do reżysera Biegalskiego, który z kolei kocha tylko święty spokój! Żeby było ciekawiej dyrektor Zbytek dobiera się do sekretarki Marioli, która ma ochotę dobrać się do dyrektorskiego stołka... Do tego pracownicy teatru - między innymi byłe żony dyrektora - którzy pędzą bimber na zapleczu...
Zrozumieliście coś...? Niewiele..? Aby zrozumieć należy przeczytać książkę...
Stanowczo należy to zrobić i to całkiem szybko!
Inaczej nigdy nie dowiecie się co Magda Podpuszczka - córka pierwszej żony dyrektora Zbytka - przytargała do teatru w skrzyni ze swoim francuskim chłopakiem, a także dlaczego każdy tego szukał by znaleźć i ukryć przed innymi...
Cała masa ciekawych zbiegów okoliczność, humoru i uśmiechu...


zapraszam więc do czytania!



a tak czytałam ja:

Siostra zaserwowała mi muffiny :)
idealne do tej książki ;)


kawa też była, w jednej ręce... w drugiej aparat ;)

a tu dowód na to, że książce było u mnie dobrze ;)


polecam!!!

czwartek, 28 kwietnia 2011

"Spalona róża" Anny Walczak, czyli kryminalna bajka dla dorosłych...

"Spalona róża" Anny Walczak



mój pierwszy błąd? zerknięcie na okładkę... autorka: Anna Walczak, lat czternaście... zdziwienie? nawet nie. tylko myśl: co ciekawego może mi mieć do opowiedzenia czternastolatka... Naczytałam się trochę wypracowań nastolatków i nie znalazłam w nich nic godnego publikacji... ale wybitne jednostki się zdarzają! więc z ciekawością rozpoczęłam czytanie...

Wszystko fajnie... "Włóczykijka" promuje polskich pisarzy... a nasi polscy pisarze uczepili się zagranicznych miejsc i imion... moim zdaniem minus. Madison Carpen i Daniel Broogins - główni bohaterowie... jakby to nie mogła być Ania Żuczek i Daniel Bogaczyński... ale tu jeszcze można sobie poradzić z obcymi nazwiskami... i pewnie bym o tym nawet nie wspomniała, gdyby nie szczyt szczytów w postaci imienia jednej z bohaterek, mianowicie: Klementyna Salomea Eleonora Tiara Gomez... litości!!! a do tego Edvard, który każe do siebie mówić Edek...

Książka jest idealną bajką, biedna dziewczyna, bogaty chłopak, co prawda najpierw jest ślub potem dopiero uczucie... ale to bajkowy świat, przewidywalne wydarzenia...
jest miejsce na problemy, na szczęście, na zawirowania akcji... nawet na kryminalne wątki...
dość nużące i powtarzające się określenia, bo jak wszystko, co związane z głównym bohaterem może być demoniczne, a sam bohater demonem! otoczenie również jest nieustannie czarne, lub tak czerwone że aż czarne, albo tak ciemnozielone, że niemal czarne. Na początku jeszcze było to dość ciekawe, z czasem... nużące...

jeśli lubisz bajki - to dla Ciebie. jeśli po prostu chcesz czytać dla samego czytania - również.
mnie się czytało przyjemnie. naprawdę. czasem tylko wywracałam oczami, gdy trafiałam na to, co mnie drażniło...
Książkę czyta się szybko i dość przyjemnie - jak wszystkie bajki.

Życzyłabym sobie spotykać w trakcie swej pracy w szkole tak zdolne gimnazjalistki....

środa, 27 kwietnia 2011

Śmierć statystykom! ...a co ;)


 "Śmierć statystykom! Czyli dzieje sfrustrowanego faceta" to kolejna książka, która dotarła do mnie dzięki Włóczykijce... Książka Marty Akuszewskiej, Wydawnictwo TELBIT.
Pisanie recenzji sprawia mi ogromną trudność, a myślałam, że raczej terminy czytania mnie pokonają... już dwa tygodnie temu książka powędrowała dalej w świat, a ja piszę dopiero dzisiaj...

Główny bohater: Maksymilian, lat: dwadzieścia, miejsce zamieszkania: Poznań.
Książka ma formę bloga, jednak nie znajdziemy tam ani jednego komentarza. A może szkoda... na pewno zrobiłoby się ciekawiej...
Maksymilian to dupek, który się zmienia. Faceta zmienić jest w stanie tylko kobieta. Tak już jest i wszyscy to wiemy. Więc i na jego zachowanie ma wpływ kobieta.

Książkę czyta się lekko, szybko, ale też jest ona bardzo przewidywalna... Po pewnym czasie zaczęły mnie męczyć dowcipy wplatane w dialogi... dowcipy dobrze znane większości, a więc mało śmieszne...
A może problemem było to, że autorka-kobieta nie jest w stanie myśleć jak bohater-mężczyzna? Maksymilian mówił jak dupek, a myślał jak kobieta... a może tylko ja, czytelnik-kobieta nie potrafię zrozumieć bohatera-mężczyzny...?
Nie wiem...
Książka niezła, ale stanowczo mogłaby być lepsza... może gdyby odrobinkę nad nią popracować... może... a może ja się nie znam...



A teraz chciałaby wyjaśnić. Szalenie łatwo się zachwycać, szukać plusów, a ja postanowiłam się poczepiać...
Ale muszę szczerze dodać, że gdyby książka była fatalna nie doczytałabym jej pewnie do końca i od razu o tym napisała. To jest po prostu książka jakich wiele. Taka aby usiąść i przeczytać, nie wymaga od nas zbyt wiele wysiłku... można czytać przy kawie, w pociągu, na przystankach...


 i moje fotki...
brat postanowił zostać paparazzi, ale efekty są kiepskie, więc tylko 3 fotki...


 a tak podróżuje ze mną książka...
bo jak coś czytam to się z nią nie rozstaję...

i kolejne z serii - przyłapana...
dobrze, że nie widać jak potem podnoszę wzrok i mam ochotę zabić, bo nie cierpię zdjęć!
szczególnie bez tapety i innych efektów upiększających...


buziak!

wtorek, 5 kwietnia 2011

Włóczykijka - "Miłośnica", Maria Nurowska


Do akcji "Włóczykijka" dołączyłam bez wahania! kocham książki od zawsze... choć miewałam momenty w życiu, że nie mogłam na książki patrzeć... ale nie o tym chciałam...
pierwszy tytuł jaki do mnie dotarł przeraził mnie... "Miłośnica" Marii Nurowskiej...
staram się nie czytać tego, co na okładce z tyłu... ale rzuciły mi się w oczy słowa: "historyczna postać"; "powieść poświęcona życiu Krystyny..."; "opiera się na bogatej dokumentacji"... zimny pot spłynął mi po plecach, włosy stanęły dęba i przemknęła myśl - gdzie się, głupia, pchałaś! nie przeczytasz tego w życiu! a musisz w dziesięć dni i jeszcze napisać recenzję...!
Mogiła! Nie trawię książek z historią w tle... są zbyt trudne, historia mnie przerasta - nie kojarzę faktów... nie dam rady! ale dzielnie zaczynam czytać... gdy się orientuję jestem na 62 stronie... niesamowite! jak ja to zrobiłam... 
Książka się czyta... po prostu, strony same się przewracają, chce się wiedzieć, co jest w kolejnym zdaniu, w kolejnym akapicie...
Co jest w niej ciekawego? Pojęcia nie mam! Zastanawiam się od samego początku, bo to chyba powinno się znaleźć w tej wypowiedzi, ale nie wiem, nie ma nic ciekawego w tej książce, oprócz tej zwykłej ludzkiej ciekawości, która nas pcha dalej... To trochę jak podglądanie Krystyny, a właściwie całego jej życia, wydarzeń w czasie wojny, podróży, poszukiwań, walk, miłości, rozstań i powrotów... a to wszystko mimochodem... bo chcemy, tak jak Ewa Kondrat, dotrzeć do prawdy o Krystynie...

Pozostaje mi jedynie polecić Wam przeczytanie książki!










Ponieważ wcale nie skupiłam się na fabule - nie cierpię zdradzać wydarzeń - kopia z tylnej okładki:

Tajna agentka polskiej armii podziemnej, potem także brytyjskiego wywiadu, piękna Krystyna, podczas wojny posługująca się pseudonimem Christine Granville, wywiera wpływ na każdego, kto się z nią zetknie. Kolekcjonuje kochanków i bohaterskie czyny, nie przejawia za grosz ostrożności, rozkosz i śmierć dzieli w jej życiu ledwie dostrzegalna granica. 




a tak czytałam :)
nic nie mogłam poradzić, że się nie umiałam oderwać :D
i tak sobie malowałam.... malowałam naprawdę!


ale musiałam malować nisko, żeby nie chlapać :D


i już przebrana, gotowa do wyjazdu... ale jeszcze podczytuję...
całą drogę czytałam...
wiecznie czytam...




A to tak ładnie napisane miała Sabinka, że pozwoliłam sobie skopiować... (mam nadzieję, że mi wybaczy...)Wydawnictwo: W.A.B
Wydano: 2008
Wydanie:  IV
stron : 332





Książka z akcji "Włóczykijka" została przekazana przez Księgarnię Matras.  dziękuję!